Het verhaal van Chantal

    'Ik heb altijd geleerd dat je niet mag scheiden. Van de kerk niet, van God niet, dat staat in de Bijbel. Dat heb ik mezelf ook steeds voorgehouden. Het mag niet, het kan niet... Dus toen mijn huwelijk slechter werd en het steeds meer de kant van een echtscheiding op ging, kwam ik ook echt in gewetensnood. Ik moest blijven vechten voor mijn huwelijk, maar ik kon het gewoon niet volhouden. Ik kan niet aangeven hoe ik er emotioneel aan toe ben, maar ik weet dat als ik er nu niet mee stop, ik emotioneel er aan onderdoor ga. Ik kan mezelf niet nog meer wegcijferen of opofferen. Dan blijft er echt niks meer van me over. En ik zal heus niet de schuld helemaal bij mijn man leggen, maar wij kunnen elkaar niet geven wat we nodig hebben. 

    Ik heb God heel vaak gesmeekt of Hij wilde ingrijpen en ons huwelijk wilde redden. Of Hij mijn man wilde veranderen, of Hij mij weer liefde wilde geven voor mijn man. Hij heeft ons toch samengebracht? We zijn in de kerk getrouwd en hebben Zijn zegen gevraagd… Maar voor mijn gevoel zat de hemel vaak potdicht. Alsof mijn gebed niet hoger kwam dan het plafond van de kamer. Ik heb ook gesprekken gevoerd met onze dominee en vrienden uit de kerk, maar ik had het gevoel dat ze me niet begrepen. Het enige dat iedere keer werd herhaald is dat ik niet van mijn man mocht scheiden. Maar echt begrip voor mijn situatie voelde ik niet. 

    Ik heb wel doorgezet met alle gevolgen die erbij horen. Ik krijg de zwarte piet toegespeeld en ik voelde de afkeuring van de mensen uit de kerk. Om die pijn niet meer te voelen heb ik er zelf voor gekozen om naar een andere kerk te gaan. Nu moet ik proberen een nieuw leven op te bouwen. Ik voel me schuldig, juist ook naar God toe, maar ik blijf Hem zoeken en bij Hem schuilen. Ik zou niet weten naar Wie ik anders moest gaan. Hij kent mij en weet van mijn gevecht. Daar hoeven mensen niet over te oordelen.'

    Chantal (48)

    Een samenwerking van:

    Christelijke Hogeschool Ede