Het verhaal van Karel

    'Een aantal jaren geleden begon ik wat te merken aan mijn ex-vrouw. Kleine dingen, geen hand meer vast houden, geen zoen meer geven bij het weggaan... Wij hadden in januari van dat jaar nog een vakantie geboekt naar Spanje, waren helemaal blij dat onze jongens van 14 en 16 nog mee zouden gaan en waren plannen aan het maken voor een verbouwing. Het was half april dat ik haar een sms'je stuurde met: "Schat hou je nog van mij?", ik kreeg een sms'je terug: "Natuurlijk hou ik nog van je."

    Een week later kwam zij thuis. Ik merkte aan haar dat ze anders reageerde en anders tegen me deed en ik besloot het toch maar aan haar te vragen. Haar reactie was: "Dat klopt, mijn gevoelens zijn over. Ik hou niet meer van je." Toen ik dat hoorde zakte de grond onder mijn voeten weg. Wij hebben het de jongens verteld, zij begonnen beiden te huilen en ik ook, ik kon het niet geloven. Ik heb nog voorgesteld om in therapie te gaan of hulp te zoeken via de kerk maar dat wilde ze niet. We waren 21 jaar getrouwd, dat laat je toch niet zo maar achter je! 

    Maar ze wilde het doorzetten en dan moet er van alles geregeld worden. Ik had geen idee wat er allemaal bij een scheiding komt kijken. Je gaat eens wat zoeken op internet en dan kom je wel van alles tegen. Mijn vrouw had inmiddels een advocaat in de arm genomen. En omdat de sfeer zo slecht was heb ik een eigen advocaat genomen. Er kwam van haar kant een verzoekschrift voor de echtscheiding met allerlei eisen en wensen. Ik schrok me rot. Samen met mijn advocaat heb ik een verweerschrift ingediend. Er gingen echt maanden overheen voordat alles goed geregeld was. Je moet over alles afspraken maken, de verdeling van de spullen, het huis en het belangrijkste, de kinderen… 

    Ik ben erg depressief geworden daarvoor ben ik nu nog onder behandeling. Ik heb acht weken in een herstellingsoord gezeten, het leek toen iets beter te gaan, maar eenmaal weer thuis ging het weer niet goed. Met mijn oudste zoon heb ik wel contact, maar met de jongste minder, die woont nog bij zijn moeder. Mijn oudste zoon woont op kamers. Ik kan het nog niet geloven, ik heb heel veel moeite met loslaten. Ik probeer alles te doen om er weer boven op te komen. Soms gaat het wat beter, daarna weer slechter. Het zijn pieken en dalen. Het is heel moeilijk om door te zetten, ik doe het voor de kinderen.

    Het overkomt ook mannen, maar mannen mogen niet huilen, zeggen ze wel eens, nou ik heb heel veel gehuild en doe dat nu nog. Het houdt gewoon niet op. Je zou toch denken dat het na twee en half jaar wel een keer beter gaat…'

    Karel (53)

    Een samenwerking van:

    Christelijke Hogeschool Ede