Het verhaal van Petra

    'Mijn grootste zorg is nu hoe we het zo goed mogelijk kunnen regelen voor de kinderen. Ze zullen het merken en ze hebben er last van maar wij hebben en houden de verantwoordelijkheid om hen nu op de eerste plaatst te zetten. Ze hebben er al genoeg van meegekregen de laatste maanden. Je probeert het zo lang mogelijk te verbergen, maar ze horen de ruzies als ze in bed liggen. Ze hebben Mark de deur achter zich dicht horen gooien na het zoveelste conflict. En de juffrouw van de klas van onze oudste heeft een gesprek met ons aangevraagd omdat het gedrag van onze dochter haar zorgen baart. Ze huilt gauw, is snel van slag en maakt veel ruzie met andere kinderen. Dat zal zeker ook met de aanstaande scheiding hebben te maken. 

    Nu de knoop echt definitief is doorgehakt kunnen we er niet meer omheen. We hebben het nog niet verteld tegen de kinderen. Ik weet ook niet goed hoe we dat moeten doen. Wat is het goede moment? En wat zeg je dan? Daar ga ik echt eerst met iemand over praten. Gelukkig kunnen Mark en ik daar nog wel afspraken over maken. Hij lijkt opgelucht dat de knoop nu is doorgehakt, hoe erg het ook allemaal is. Hij is het er ook mee eens dat we hulp in moeten schakelen om ons te helpen om dit goed te doen. Dat zal vast niet altijd soepel gaan en heel veel traantjes kosten, maar die verantwoordelijkheid voel ik nu heel sterk: doe het goed voor de kinderen. We blijven tenslotte samen ouders…'

    Petra (39, moeder van 3 kinderen van  4, 7 en 9 jaar)

    Een samenwerking van:

    Christelijke Hogeschool Ede