Het verhaal van Marjan

    'Ik ben 5 jaar geleden van de ene dag op de andere door mijn ex-man in de steek gelaten. Respectloos gedumpt voor mijn gevoel... Wat dat met je zelfbeeld doet is niet te beschrijven. Je voelt je zo waardeloos, zo gekwetst tot in het diepst van je ziel. De reden die hij opgaf, was dat hij even de weg kwijt was. Hij wilde voor zichzelf uitzoeken wat hij verder met zijn leven wilde, en dat hij daar even tijd nodig had. 

    Met een klein tasje met basisbenodigdheden is hij de deur uitgegaan en hij is gewoon nooit meer teruggekomen. Ik heb een aantal maanden later zijn spullen moeten verzamelen en in moeten pakken. Binnen zes weken bestond ik niet meer voor hem en ons huwelijk werd helemaal genegeerd. Alsof het nooit heeft bestaan. En dan vind ik nog het moeilijkst dat ik het nooit in de gaten heb gehad. Dit was wel de man die al die jaren naast me in bed lag, die naast me in de kerk zat, waar ik tegenover zat aan tafel. Hoe kan iemand waar je jarenlang mee hebt geleefd een ‘binnenwereld’ hebben die totaal onbekend was voor mij!

    Hij was heel introvert en vertelde nooit iets over zichzelf of wat hem bezig hield. Niet veel later bleek hij een tien jaar jongere vriendin te hebben. Iemand die ik goed kende, doordat ze bij ons in de kerk heeft gezeten. 

    We hebben tot mijn grote verdriet nooit kinderen gekregen, dat is altijd een pijnlijk punt gebleven waar we niet over konden praten. Vlak na zijn vertrek overleed mijn hond, die heel veel voor me betekende. Ik was binnen 4 maanden alles kwijt… Ik zat echt emotioneel aan de grond en heb het uitgeschreeuwd naar God. Ik voelde me zo alleen…

    We hebben een jaar over de scheiding gedaan, om deze rond te krijgen. Via briefverkeer en met een mediator. Ik heb hem na ons eerste en meteen laatste gesprek bij de mediator nooit meer gezien of gesproken. Ik heb nooit antwoorden op al mijn vragen gehad. Nog voordat we officieel gescheiden, kreeg ik via via het bericht dat hij vader zou worden. Nog een klap er bovenop. Na bijna een jaar, waarin ik veel verdriet heb gehad en heb geknokt voor een goede afronding van de scheiding, probeer ik weer open te staan voor nieuwe contacten. Maar ik voel een enorme angst. Angst om te binden, angst om bedrogen of weer verlaten te worden… 

    De angst overheerst de liefde die ik soms ook weer begin te voelen en daardoor ervaar ik een belemmering om me te verbinden en te voelen. Het is zo moeilijk om deze spiraal uit te komen. De wil om weer van alles wat op het pad komt te genieten is er wel. Maar doordat mijn hart niet meer 'voelt' is het heel moeilijk om verder te gaan. Je weet niet meer wat goed en niet goed voor je is. Je gaat aan alles twijfelen, wat weer meer angst oplevert. 

    Ik heb eerst hulp gezocht bij onze predikant, die me trouwens geweldig heeft opgevangen. Maar hij heeft me geadviseerd om professionele hulp te zoeken. Sinds een aantal maanden heb ik nu hulp van een coach/therapeut. Hij geeft steeds weer aan dat ik goed bezig ben, dat ik best snel ben in het proces en dat ik vertrouwen moet hebben dat alles goed komt. Maar is dat wel zo? Ik heb geen referentiekader.'

    Marjan (47)

    Een samenwerking van:

    Christelijke Hogeschool Ede